Duet

DUET DOLCE DE LOUBA-TAR

SONY DSC

imgp1843

In memoriam

Ons leven met Duet Dolce de Louba-tar….  van pup tot oude hond

Ik kende Duet haar ouders erg goed, hun zachte karakter, het wolfachtige en de grote ( ik hou nu eenmaal van grote honden ) sprak mij erg aan. Dat alles was een reden om van deze combi een pup te nemen.
Uiteindelijk was het dan zover dat wij haar in de zomer van 2003 konden ophalen.
Er waren 9 pups, zowel Bosbruin als Wolfsgrauw, onze voorkeur ging uit naar wolfsgrauw, en een teefje.
De keuze was gauw gemaakt …ondanks dat ze nog maar net met haar broertjes en zusjes een lange reis achter de rug had, zat ze rustig op kontje en keek me recht aan met een zachte uitdrukking in haar oogjes, zonder enige vorm van paniek of angst.
Was het een mooie pup…nou nee absoluut niet…een licht gewicht met een pikzwart snoetje, een spichtig mager lijfje met dunne rechte en lange poten…maar goed gebouwd met een mooie rechte rug en een mooi vol koppie met een uitstraling waar ik de rillingen van kreeg.
Gerard laat als er een pup bij ons komt de keuze altijd aan mij over, ondanks dat het er op dat moment niet naar uit zag dat ze groot en ofwel een hond zou worden waar we mee zouden kunnen fokken, was nog maar de vraag.
Toch viel ik als een blok voor haar, zij niet voor ons overigens, aangezien ik uit ervaring weet dat dat het onbelangrijkst is bij de aanschaf van een pup, besloten we voor haar te gaan.
We hadden een Saarloos ( Sol ) van bijna 2 jaar en deze dame was behoorlijk vocaal..dus  besloten wij dat ons nieuwe pupje de naam Duet zou worden.
Dan konden ze samen een Duetje loeien en janken
Al heel snel bleek dat Duet ziek was…At heel slecht, soms dagen helemaal niet, spugen, dagen aan de diaree en  vreselijke buikkrampen dat ze lag te piepen van de pijn.
Er werd een ernstige worm infectie en Giardia geconstateerd met ontstekingen in de darmen.
Alle medicatie die ze kreeg loste maar tijdelijk iets op, en dan begon het lieve leventje weer van voren af aan.
Maanden gekeken of ze een voedsel allergie had, maar niets van dat alles. Uiteindelijk na 8 maanden getob vond men een coccidiose infectie. die erg weinig bij honden voorkomt…en jawel na een kuur van 14 dagen die eigenlijk bestemd was voor vogels, dat is namelijk de gastheer van deze parasiet, 
Het spugen en de buikkrampen werden langzaam minder, ze begon beter te eten en te groeien.
Ze ontwikkelde zich in 6 weken tijd tot een levenslustige jonge hond.
Wij heel blij maar toen kwamen ook haar streken, door het ziek zijn en haar uitzonderlijk lieve en zachte karakter hadden we teveel toe gegeven.
Dat doet een mens, als je hond er altijd lusteloos als een zielig hoopje ellende bij ligt, en niets onderneemt.
Ze werd koppig, als we haar los lieten kwam ze niet meer, ging vrij ver weg en als ze ergens achteraan ging bleef ze ook lang weg.
Of Sol nou wel of niet meeging, daar trok ze zich niets van aan, ze ging haar eigen gang.
Ze sloopten alles wat ze te pakken kon krijgen, tuinslangen plastic emmer, planten bakken. kussens enz.
Het gezegde…Wat ze in haar kop had had ze niet in haar kont, was bij haar van toepassing.
Keer dat gedrag nou maar eens ten goede bij een verwende puberhond.
Na een plan te hebben gemaakt gingen we met haar aan de slag, vanaf dat moment zat ze iedere minuut van de dag, aan de lijn, ook in huis.
Buiten aan een lange lijn van 30 meter en binnen aan een korte. Gerard besloot haar mee te nemen naast de scootmobiel.
Kleine stukjes van een minuut of 10 op een rustig tempo, en daarna liet hij haar op het voeten plankje zitten om wat uit te rustenZe haalde haar enorme achterstand in..groeide als kool, werd mentaal en fysiek zienderogen sterkerZe groeide uit tot een prachtige hond met een geweldig lief zacht  en sociaal karakterOp de leeftijd van 12 jaar kwam ze met haar achterpoot onder de scootmobiel toen een loslopende ( de Tervurense Herder ) haar aanviel. ze brak het midden voet beentje vlak onder de hak.
De DA zag het een beetje somber in, want ook al is een oude hond nog gezond en in prima conditie, genezen dat soort breuken heel slecht, haar poot werd in een spalk gezet en het was verder dus maar afwachten.
De eerste 2 weken kon ze er niet op staan en hinkte ze ondersteun door een draagdoek naar buiten om in de tuin haar behoefte te doen.
Ze kon zelf niet opstaan om te gaan drinken of zich op een ander zij draaien.
Na 2 weken begon ze er licht op te steunen, maar doordat ging de spalk afzakken en schuiven.
13 weken sliepen we bij haar, gingen 3 x per week naar de DA  om haar poot opnieuw te laten spalken
Ondanks dat ze veel pijn had liet ze het allemaal over zich heen komen. onze DA stond er versteld van dat ze zich iedere keer weer zo goed en zonder enige vorm van verzet liet behandelen.
Haar poot genas en buiten verwachting kon ze na een half jaar weer mee met de dagelijkse wandelingen.
Duet wordt 22 Juni 15 jaar een leeftijd waarvan wij nog gedacht hadden, dat ze zo oud zou worden na zo’n slechte start.
Ze is nooit meer een dag ziek geweest.
Een sterkte hond met een zeer betrouwbaar zacht maar ook koppig karakter, wat zo ook aan haar kinderen heeft doorgegeven
Ze is nog steeds gezond van lijf en lede heeft nauwelijks staar, geen hart ruis wat bij oudere honden vaak voorkomt. en is beslis niet doof..
Oostindisch doof dat wel !!!! maar dat heeft niets met haar leeftijd te maken.
Sinds een jaar is ze incontinent..poept en plas terwijl ze slaap en ligt er op haar matras met een waterdicht onderlaken.
Het opstaan en gaan liggen kost haar veel moeite, valt soms om bij het lopen als snel van richting wil veranderen.
Struikelt soms over haar eigen poten bij een dorpeltje..overal in huis liggen antislip matten zo dat ze niet uitglijd op het laminaat.
Maar niets ontgaat haar, als vrienden komen, die ze heel goed kent, is ze heel blij. Ook al kan ze niet meer kwispelen stralen haar ogen en drukt ze zich tegen hen aan om geknuffeld te worden.
Als haar grooste vijand, de bewuste Tervurense Herder in aantocht is, hobbelt ze naar de poort om daar met schor geblaf en opgestoken veren te laten weten dat ze nog steeds ontzettend de pest aan haar heeft. 
De dag komt steeds dichter dat ze er niet meer zal zijn, wij moeten niet denken aan de dag dat we haar moeten laten gaan. Als een hond zo’n groot deel van je leven bij is, samen 15 jaar oudere geworden ben, lief en leed hebben gedeeld..sterft er een klein stukje van je zelf als je afscheid moeten nemen van zo iets dierbaars.
Maar dan zullen we niet egoïstisch zijn..als ze niet meer deel kan nemen aan haar honden leven waar ze zo ontzettend van geniet en genoten heeft zullen we haar laten gaan

 

 

 

 

Duet 5 jaar oud

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Duet 15 jaar oud

 

 

 

 

 

Op 28 augustus 2018 hebben we haar dan met veel verdriet in ons hart moeten laten gaan, op de prachtige leeftijd van 15 jaar en 2 maanden. We zullen haar vreselijk missen maar kunnen terug kijken op een heel rijk leven met haar.
Rust zacht lieverd, je zal voortleven in je kinderen klein en achterkleinkinderen.

 

Comments are closed.